Untitled 1

درگیر خدا شو

چرا محبت به امام حسين(ع) هست ولي به نماز نيست؟!
اگر می خواهم فرزندم در راه خدا باشد، باید بهجت و نشاط مرا درباره خدا حس کند، باید ببیند پدر و مادرش چه حسی نسبت به خدا دارند، با چه شوقی به سمت خدا حرکت می کنند؟
خانمی از بنده سوالی پرسیدند:
من و همسرم نمازخوان هستیم، با هر کسی هم که رفت و آمد می کنیم نماز خوان است، اما نمی دانم چرا فرزندم نماز نمی‌خواند؟
گفتم: فرزند شما در ماه محرم و روضه اباعبداللّه چه حس و حالی دارد؟
گفت: حاج آقا، انقدر حس و حال خوبی دارد! عاشقانه به هیأت می رود، اشک می ریزد، برای اباعبداللّه فریاد می زند. اصلاً کسی نمی تواند او را از هیات جدا کند.
گفتم: چون برق امام حسین(علیه السلام) را در چشمان شما و پدرش دیده، چون برق امام حسین(علیه السلام) را حس کرده، اما برق خدا را در نماز خواندن شما حس نکرده، برق لقاء الله را حس نکرده.
وقتی شما در مقابل خدا می ایستید و می گویید:
خدایا من می خواهم نمازی بخوانم که اذیتم نکنی و آن طرف هم دچار آتش تو نشوم، گفتی بخوان، من هم باید بخوانم دیگر... قبول، می خوانم "الله اکبر"... !!
فرزند من، وقتی به سمت خدا حرکت می کند که برق خدا را در چشمانم دیده باشد.
[شما والدین] چطور برای اباعبداللّه اشک می ریزید؟ با چه شوقی؟ با چه آه و ناله ای؟
[آن وقت فرزند این صحنه را می بیند و] می گوید: "حتما چیزی در این میان هست، من هم می روم و خودم را درگیر آن میکنم"
اگر درگیر خدای خودت شوی، فرزند تو هم درگیر خدای تو می شود.
فرزندت هم از تو دور نمی شود.
وقتی که من می گویم فرزندم از من جدا شده و اصلاً عبادت نمی کند بخاطر این است که اصلاً رنگ و لعاب عبادت را نچشیده، اصلاً متوجه نشده است که خدا کجای زندگی است؟ با چه نشاطی نگاهش کنم؟ آرام آرام به سمت علاقه های پرنشاط خودش می رود.
ابا عبداللّه یکی از آن افرادی است که هرچقدر برق آن مبنای اصیل در چشمان من باشد؛ به همان اندازه فرزندم رهسپار همان مبنا می شود.

گزیده ای از سخنرانی استاد محمدجواد نوروزی نصرت

1398/5/18