Untitled 1

استقامت شرط ترک گناه

  خیلی ها می پرسند که: حاج آقا ما چه کار کنیم وقتی از این جلسه بیرون در می آییم، وقتی از یک بزم معرفتی خارج می شویم، وقتی از یک دایره ی الهی خارج می شویم، گرم بمانیم؟
خسته شدیم [هرگاه] بیرون می رویم، سرد می شویم.
روز از نو روزی از نو...
باز هم گناه...
باز هم مکروه...
باز هم یکسری حالات زننده...
نمی خواهیم [اینطور باشد]! می خواهیم برایمان ماندگار باشد. چه کار کنیم؟
راه حلی هست برای ماندنش؟
باور کن حاج آقا ما تلاشمان را هم میکنیم، سعی مان را هم می کنیم، مراقبه هم داریم. اما بالاخره خراب می کنیم دیگر، خرابش می کنیم....
- ببین عزیرم! اگر بخواهی در دستگاه اباعبدالله (علیه السلام) گرم بمانی، اگر بخواهی همیشه در این دستگاه طراوت داشته باشی، باید یاد بگیری استقامت کنی...
با زور زدن کار درست نمی شود. باید تمرین کنی، تمرین کنی، تمرین کنی...
گناه نکردن برایت عادی باشد.
این استقامت می خواهد؛ استقامت یک تلاش مضاعف روی اراده است.
یعنی من الان تصمیم گرفتم که مثلا دیگر غیبت نکنم.
وقتی که شما می آیید یک مقدار زحمتتان را بالاتر می برید که از این حالتتان مراقبه کنید و این مراقبه را پیوسته می کنید... این می شود استقامت.
اینجا همیشه باطراوت زندگی می کنید. اینجاست که همیشه در این دستگاه جا دارید، حالتان هر لحظه دگرگون نمی شود، حزب باد نمی شوید.
حضرت حجت ابن الحسن (عجل الله تعالی فرجه الشریف) اشخاصی را برای  ظهور خودشان انتخاب می کنند که استقامت بالاتری دارند.
استقامت بالاتر، نه جو و شور بالاتر، نه اراده های خیلی عجیب و غریب...
کسی که یک اراده ی کوچک می کند، روی آن استقامت، پیوستگی، مبادرت، تلاش، کوشش، زحمت تا ملکه شود، این ملکه شدن می شود استقامت.
خواستی حالت خوب باشد و همیشه از این حال خوب دور نباشی، هر لحظه نظر حضرت حجت ابن الحسن (عج) به زندگی ات جاری باشد، انتخاب شده ی خودش باشی، استقامت کردن را تمرین کن نه فقط اراده کردن.
می دانم اراده ات خوب است، می دانم خوب تصمیم می گیری!
اما خب!
چه کار می شود کرد که از دست می دهی!
چون استقامت نداری.

گزیده ای از سخنرانی استاد محمدجواد نوروزی نصرت

1398/5/18