Untitled 1

اهمیت زیارت امام رضا(علیه السلام)

زیارت حضرات ائمه معصومین(علیهم السلام) را تا جایی که امکانش وجود دارد، نباید ترک کرد. به واقع چه رمز و رازی در زیارت ائمه (علیهم السلام) نهفته شده است که خدای سبحان، تا به این جایگاه، به ظاهر اجر و ثواب عطا می کند؟! شخصی که مشرف به سفر حج می شود، مکلف، به مُحرِم شدن و به جا آوردن اعمال خاص حج می شود، بعد از برگزاری مراسم حج، مقبول قرار گرفتن اعمال به درگاه حضرت احدیت و جلب رضایت ایشان، ثابت شده نیست. اما شخصی که به زیارت حضرت علی ابن موسی الرضا(علیه السلام) مشرف شود، و فقط تنها یک شب از سفر خودش را در جوار مضجع شریف آن حضرت بیتوته کند، خداوند ثواب 70 هزار حج مقبول را به این شخص تفضل می کند. بدون شک در زیارت ائمه معصومین (علیهم السلام)، سِرّی بزرگ و واقعیتی بلند مرتبه وجود دارد که تا به این اندازه، بر آن سفارش شده و اجر لحاظ کردند. با این اوصاف، ما ایرانی ها نباید از زیارت حضرت علی بن موسی الرضا(علیه السلام)، غافل شویم. حضرت عبدالعظیم حسنی(علیه السلام) فرمودند: به حضرت جواد(علیه السلام) عرض کردم آقا جان، به قبر حضرت سیدالشهدا(علیه السلام) مشرف شوم و یا به زیارت پدر بزرگوار شما، حضرت آقا امام رضا(علیه السلام) بروم؟ آقا فرمودند: اندکی تحمل کنید، سپس ایشان داخل اندرون شدند، در حالی که اشک هایشان بر رخسارشان جاری بود، خارج شدندو فرمودند که: زائران امام حسین(علیه السلام) بسیارند، اما زائران پدرم، کم هستند. واقعیت هم همین است، زیرا هر فرقه ای از شیعیان، امام حسین(علیه السلام) را از جهاتی مختلف مثل شهادت ارباب، یا مخصوصا فززند بی واسطه حضرت زهرا (سلام الله علیها) بودن،محترم می دانند. اما فرقه دیگر شیعه، همچون زیدیه، اسماعیلیه، واقفیه یا هرکدام، امامت حضرت سیدالشهدا(علیه السلام) را پذیرفتند، اما در این بین، باید بدانیم حضرت رضا(علیه السلام) دارای ویژگی های خاصی هستند که اغلب انشعابات تشیع، قبل از ایشان بوده، حالا باقی مانده از فِرَق مختلف، همین خواص شیعه هستند که به ولایت حضرت رضا(علیه السلام) معتقد بوده و تعدادشان نسبت به بقیه بسیار کمتر است. لذا در روایات، "عارفاً حقه" قید شده است، یعنی ایشان را امام واجب الاطاعه بدانند. این یک امر بسیار مهمی است. حضرت علی بن موسی الرضا(علیه السلام) به تمام شیعیان، گناهکار یا غیر آن، نگاه ویژه ای دارند. حضرت آیت الله حائری تعریف می فرمودند: دو برادر بودند، یکی از این دو اهل کارهای پسندیده، نیک، دست به خیر و دیگری شرور و از اوباش های یک محله بود، از قضا همین شخصی که شرور بود، دیگران را آزار می داد و موجب اذیت این و آن می شد، به رحمت خدا می رود. مردم می گویند حالا که ایشان فوت شده اند، قبل دفن کردن، او را به دور ضریح حضرت علی بن موسی الرضا(علیه السلام) طواف بدهیم. از این ماجرا یک سال می گذرد، برادر فوت شده به خواب برادر صالح خود می آید، برادر اوضاع حالش را در آن دنیا جویا می شود؟ پاسخ می دهد:حالم خیلی خوب است! برای او سوال می شود تو که باعث اذیت همه می شدی، چطور ممکن است حالت خوب باشد؟! متوفی تعریف می کند، زمانی که مرا قبض روح کردند، دو ملک عذاب وارد شدند، بسیار ترسان و هراسان بودم تا اینکه به سمت حرم حضرت آقا امام رضا(علیه السلام) برای طواف برده شدم، به در که رسیدیم، دوتا ملک وارد شدند، از این دو ملکی که مامور عذاب بودند، من را تحویل گرفتند و بردند( آن دو ملک،ملک رحمت بودند)، همه زیارت میکردند، اما من حضرت علی بن موسی الرضا(علیه السلام) را دیدم..دو ملک که ملک رحمت بودند، مرا به سمت آقا راهنمایی کردند وگفتند: تو به دست این دو ملک عذاب، خواهی افتاد، کاری انجام بده تا آقا شفاعتت کنند و نگذارند به سمت این افراد روانه شوی. در آن لحظه شروع به التماس کردن از آقا کردم، ایشان روی مبارک خود را برگرداندند. گفتم آقا غلط کردم، اشتباه کردم، مجددا آقا روی خود را برگرداندند. آن دو ملک رحمت گفتند: اگر آقا دفعه سوم راضی نشوند، تو را تحویل می دهیم. بعد انگار شخصی به من گفت آقا را به مادرشان حضرت زهرا(سلام الله علیها) قسم بده، این بار عرض کردم آقا شما را به جان مادرتان خانم فاطمه الزهرا(سلام الله علیها) نگاهی کنید. حضرت به سمت من برگشتند و فرمودند: حداقل شما شیعیان یک جای شفاعت برای ما بگذارید، سپس آقا راضی شدند که دو ملک من را به مامورین عذاب تحویل ندهند. بعد آقا فرمودند: همین جا نگهش دارید، او از ما است.

97/09/5